การใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร: ระดับภาษา ความกระชับชัดเจน และภาษาราชการ

เนื้อหาที่ต้องรู้

1. ระดับภาษาในการสื่อสาร (Levels of Language)

• ภาษาทางการ (Formal): ใช้ในหนังสือราชการ รายงานวิชาการ สุนทรพจน์ การแถลงการณ์ ไม่มีคำสแลงหรือคำปฏิเสธห้วนๆ เช่น ใช้คำว่า "รับประทาน" แทน กิน, "บิดามารดา" แทน พ่อแม่, "ถึงแก่กรรม" แทน ตาย
• ภาษากึ่งทางการ (Semi-formal): ใช้ในการประชุม การบรรยายในห้องเรียน การเขียนบทความทั่วไปในหนังสือพิมพ์ ภาษาเข้าใจง่ายแต่ยังคงความสุภาพ
• ภาษาไม่เป็นทางการ / ภาษาปาก (Informal): ใช้พูดคุยในหมู่เพื่อนฝูง ครอบครัว มีคำสแลง คำตัดทอน เช่น "โอเค", "เยอะแยะ", "เว่อร์"

2. ข้อบกพร่องในการใช้ภาษาที่มักออกสอบ

1. การใช้คำฟุ่มเฟือย (Redundancy):
   • ผิด: "คณะครูได้ทำการประชุมปรึกษาหารือกัน" → ถูก: "คณะครูประชุมกัน"
   • ผิด: "ข้าพเจ้ามีความประสงค์ใคร่ที่จะขอแจ้งให้ทราบ" → ถูก: "ข้าพเจ้าขอแจ้งให้ทราบ"
2. ประโยคกำกวม (Ambiguous Sentences):
   • ตัวอย่าง: "ตำรวจยิงผู้ร้ายที่ปล้นธนาคารตายแล้ว" (ใครตาย? ตำรวจหรือผู้ร้าย) → แก้ไข: "ผู้ร้ายที่ปล้นธนาคารถูกตำรวจยิงตายแล้ว"
   • ตัวอย่าง: "คนขายหมูไม่สุภาพ" (คนขายเนื้อหมู หรือคนขายที่เลี้ยงหมู) → แก้ไข: "คนขายเนื้อหมูมีกิริยาไม่สุภาพ"
3. สำนวนภาษาต่างประเทศ: ข้อสอบมักให้อ่านจับผิดประโยคที่แปลตรงตัวจากภาษาอังกฤษ เช่น "มันเป็นเรื่องยากสำหรับฉันที่จะทำ" (It is hard for me...) → ควรแก้เป็น "ฉันทำเรื่องนี้ได้ยาก" หรือ "เขาถูกเชิญไปงานเลี้ยง" (คำว่า "ถูก" ในภาษาไทยใช้กับความหมายเชิงลบ หากเป็นเรื่องดีควรใช้ "ได้รับเชิญ")

ขอบเขตเนื้อหาและหัวข้อที่เกี่ยวข้อง (Cross-reference):
บทเรียนนี้เน้นเฉพาะ ความถูกต้องของประโยค ระดับภาษา และการสื่อสารในราชการ สำหรับความหมายของคำและสำนวนเปรียบเทียบ โปรดศึกษาในหัวข้อ "ความหมายของคำ สำนวน และข้อความ" (Topic 115)